เรื่องราวของเพื่อน #53

คำเตือน: การทำให้อับอายโดยบุคลากรทางการศึกษา การคุกคามทางเพศด้วยสายตาและคำพูด การทำให้เป็นวัตถุทางเพศ และการด่า ประจาน วิจารณ์ ภาพลักษณ์การแสดงออกหรือพฤติกรรรมส่ำส่อน (Slut-Shaming)


...

ครอบครัวเราเป็นคนชั้นกลางในกทม. แม่เป็นแม่บ้านดูแลลูก 2 คน พ่อต้องทำงานหาเลี้ยง 3 ชีวิต แม่เราจึงประหยัดมาก ๆ ชุดนักเรียนตั้งแต่อนุบาลถึงประถมเราต้องใส่ของคนรู้จักที่ให้มา จนจบป.6 ย้ายโรงเรียน ต้องซื้อเครื่องแบบใหม่ แม่เราอยากให้ใส่ได้ตลอด 3 ปี เลยซื้อแบบเผื่อโต กระโปรงเอวใหญ่กว่าเอวจริงเรา 2-3 นิ้ว และยาวเกือบตาตุ่ม เพื่อที่พอใส่แล้วหลวมจะได้ม้วนเอวกระโปรงให้เอวหนาแล้วพอดีเอวจริง ๆ โดยที่กระโปรงยังคลุมเข่าอยู่ (ชุดม.ต้นรร.รัฐบาล ใส่เสื้อปล่อยนอกกระโปรง ไม่เห็นตรงเอวที่ม้วน)


มีวันนึงตอนเราม.2 เข้าแถวนั่งหน้าเสาธง มีอ.ผู้หญิงฝ่ายปกครองมาตรวจระเบียบ อ.เห็นว่าตอนยืนเคารพธงชาติกระโปรงเรามันจีบเบี้ยว ๆ เลยเรียกเราลุกขึ้นยืนแล้วเลิกเสื้อเราขึ้นจนเห็นเอว ซึ่งตรงนั้นมีทั้งเด็กผู้หญิงและผู้ชายม.1-ม.3 พร้อมประจานเสียงดังที่เราพับกระโปรง เราบอกเหตุผลว่ากระโปรงมันเอวใหญ่แต่เค้าก็ไม่หยุด พออาจารย์เอากระโปรงที่เราพับออกเค้าก็เห็นว่ามันหลวมมาก เอวกระโปรงมาอยู่ใต้สะดือเหมือนเวลานุ่งยีนส์เอวต่ำ เค้าก็ยืนยันให้เราใส่ไปแบบนั้น ซึ่งมันรู้สึกเหมือนกระโปรงจะหลุดตลอดเวลา


เหตุการณ์นั้นจบลงที่เราร้องไห้ และถูกเด็กผู้หญิงบางคนเอาไปนินทาว่าแรด เด็กผู้ชายเอาไปพูดว่าเอวขาวมาก มันเป็นอีกหนึ่งเหตุการณ์ฝังใจที่ถ้าย้อนเวลากลับไปได้เราจะเอาเรื่องอาจารย์ให้ถึงที่สุด


...


Graphic: Wictorxct


กราฟฟิกชิ้นนี้ได้รับการสนับสนุนจากสมาคมสิทธิเสรีภาพของประชาชน (สสส.)


4 views0 comments