เรื่องราวของเพื่อน #59

คำเตือน: การลวนลามในวัยเด็ก การล่วงละเมิดทางเพศโดยญาติ การแซวคุกคามทางเพศทางวาจาและสายตาโดยคนแปลกหน้า


...


เจอตอนยังเด็กอยู่เลยค่ะ 5-6 ขวบ ตอนนั้นเพิ่งย้ายบ้านจากกรุงเทพไปอยู่ต่างจังหวัดบ้านเกิดแม่ วันนั้นไปเล่นที่บ้านญาติ ไปกับลูกพี่ลูกน้องผู้หญิงอีก 2 คน ทีนี้ญาติผู้ชายมีศักดิ์เป็นน้าแม่ แต่อายุน้อยกว่าแม่ อายุตอนนั้นก็ราวๆ 30 ต้นมั้งคะ มีประวัติเคยเสพยาเสพติดด้วยค่ะ ก็เข้ามาทำเหมือนเล่นกับเรากับลูกพี่ลูกน้อง แต่สักพักเริ่มกอดจูบ ลูกพี่ลูกน้องเราหนีเร็วมาก เราโดนกอดไว้แล้วจูบปาก ตอนนั้นยังเด็ก งงโคตร ๆเลยว่ามันคืออะไร เกิดมาเพิ่งเคยเจอความรู้สึกขยะแขยงแบบนั้น ลูกพี่ลูกน้องก็เรียกเราให้รีบออกมา มาเร็ว ๆ ๆ เราก็ดิ้นจนหนีไปได้ แล้วเท่าที่จำได้ถ้าเราไปบ้านนั้นอีก (ต้องลุ้นว่าจะเจอหรือไม่เจอ คือกลัวแต่บางทีก็มีเหตุจำเป็นต้องไปเช่นแม่ไปหาญาติบ้านนั้นแล้วกระเตงเราไปด้วย) เราก็จะโดนพยายามลวนลามอีก เคยกระทั่งเข้าไปซ่อนใต้ตั่งไม้ แล้วเขาพยายามยื่นมือเข้ามาเพื่อดึงขาเราออกไป เราต้องซ่อนจนกว่าแม่ของเขาจะออกมาจากครัว :(


หลังจากช่วงนั้นไปเราเลี่ยงการเจอกับเขาได้จนกระทั่งอายุ 8 ขวบ เราเริ่มชอบเล่นเกมคอมพิวเตอร์และไปเล่นเกมที่ร้านเกมของญาติอีกคน ไปกับน้องชายเรา ไปเล่นกับลูกพี่ลูกน้องนี่แหละ แล้วญาติคนที่เคยลวนลามเราช่วงนั้นทำงานเฝ้าหน้าร้านอยู่ที่ร้านเกม คือเหมือนมาทำหลังจากเราไปร้านเกมบ่อยๆด้วย เพราะถ้าเขาทำอยู่ก่อนเราคงไม่ไปเล่นร้านนั้นหรอก


มีหนนึงเราออกจากส่วนร้านเกมที่อยู่ด้านในสุด ก็จะออกมาเจอส่วนกลางเป็นโซนร้านซ่อมของอิเล็กทรอนิกส์ (1 ร้านทำ 2 อย่างไรงี้) ก็เจอญาติคนนั้น เขาคว้าเราไปกอดแล้วก็ลูบใต้เสื้อ ไซร้คอจนเราร้องไห้หนักเลยปล่อยเรา เราเดินร้องไห้กลับบ้าน เป็นครั้งแรกที่แม่ได้รู้ว่าเกิดเรื่องกับเราแน่ ๆ เราพอจะจำได้ว่าแม่เดินออกไปจากร้านแม่ทันที คงไปถามว่าเกิดอะไรขึ้น หลังจากนั้นแม่ก็ดูแลไม่ให้เราต้องเจอเขาตลอดจนเราย้ายกลับกรุงเทพมาอยู่กับพ่อค่ะ


ตอน 5 ขวบเราไม่ทันรู้เรื่องเลยไม่ได้บอกแม่ รอบ 8 ขวบนี่เราก็ไม่กล้าพูด กลัวจนพูดไม่ออก ได้แต่ร้องไห้ ยังดีที่แม่เทคแอคชั่น พอเราโตขึ้น ๆ เราคิดแค่เราเกลียดญาติคนนั้น ถ้าฆ่าได้จะฆ่า แต่ก็ไม่อยากกลายเป็นฆาตกร ไม่อยากทำผิดกฎหมาย เขาเป็น 1 ในเหตุผลที่ทำให้เราไม่อยากกลับต่างจังหวัดอีก ถึงเขาจะบำบัดจนดีขึ้นมากแล้วตามคำบอกเล่าแต่สิ่งที่เราเจอมันคือเหตุที่ทำให้ไม่อาจเชื่อใจเขาได้เลย


จากเหตุนั้นทำให้เรากลัวผู้ชายที่ทะลึ่งเกินเหตุด้วย แม้แต่วาจาก็กลัว มันทำให้ระแวง ถึงจะไม่ออกอาการแต่ในใจจะกลัว ระแวงลึก ๆ ค่ะ กลายเป็นตัวเราต้องมาคอยสอนคอยบอกตัวเองว่าอย่าเหมารวมผู้ชายทั้งโลก ไม่ใช่ทุกคนที่ชั่วแบบมัน แต่ก็ต้องคอยระวังต้องไม่ให้เจอคนแบบมันอีกอยู่ตลอดเวลา เฮ้อ 5555


โตขึ้นมาเป็นสาวจะเจอแบบ ผู้ชายขับรถผ่านแล้วแซวบ้าง มองขาเราตอนเราลงจากสะพานลอยส่วนเขาเดินสวนขึ้นบ้าง เป็นเหตุการณ์ที่ไม่ได้ถึงเนื้อถึงตัวอะไรเลยแต่ทำให้เรากลัวและนอยด์มากค่ะ ถึงจะตะโกนด่าไปแต่ก็นอยด์ ระแวง วันที่โดนแซวข้างต้นเราไปบีทีเอสแล้วเจอเพื่อนเราถามเพื่อนไม่หยุดเลยว่ากระโปรงนิสิตเรามันโป๊หรอ (วันนั้นใส่ทรงเอ สะโพกเราใหญ่) เพื่อนก็บอกว่าไม่โป๊ ยังต้องมาฟังมาปลอบเราอีก นับแต่วันนั้นแหละค่ะที่ทำให้เรารู้ตัวว่าถ้าโดนคุกคามจะนอยมากผิดปกติ สิ่งที่เคยโดนมันกระทบจิตใจเรา จากที่คิดว่าตัวเองก็สุขภาพจิตดีมาตลอด ที่แท้คือมีแผลใหญ่มากอยู่อะค่ะ


ขอบคุณที่เปิดพื้นที่ให้เล่านะคะ เรายังไม่คิดจะเล่าในพื้นที่โซเชียลส่วนตัว เพราะยังใช้ชีวิตปกติได้อยู่ถ้าไม่โดนสะกิดต่อมให้เกิดนอยขึ้นมา แต่เจอพื้นที่ตรงนี้ก็มาร่วมแชร์เพื่อให้สังคมเห็นได้เห็นค่ะว่าเรื่องการคุกคามเกิดได้ทุกที่ ทุกช่วงวัยของผู้ถูกกระทำ อยากเห็นวันที่เรื่องการคุกคามหมดไปจากโลกค่ะ


...

Graphic: Wictorxct


กราฟฟิกชิ้นนี้ได้รับการสนับสนุนจากกองทุนก้าวหน้า โดย Common School

17 views0 comments