Let's talk about Nude Leak : คุยกันเรื่องภาพหลุด

การถ่ายภาพเปลือยหรือวาบหวิว (Nude) และส่งต่อให้ผู้รับที่ไว้วางใจได้โดยที่ทั้งสองฝ่ายยอมรับและตกลงร่วมกันนั้นไม่ผิดและไม่ถือว่าเป็นการคุกคาม ตราบใดที่มีความยินดีและเต็มใจ (Consent) ของทั้งสองฝ่ายก็ไม่ได้เป็นการทำผิดศีลธรรมและกฏหมายแต่อย่างใด

อย่างไรก็ตาม เราไม่อาจปฎิเสธได้ว่าการส่งต่อภาพเปลือยหรือวาบหวิวนั้นเสี่ยงต่อการถูกคุกคามทางเพศในโลกออนไลน์ ทั้งนี้ภายใต้ระบบปิตาธิปไตยและวัฒนธรรมการข่มขืนในสังคมเรา การตีตราและการกล่าวโทษเหยื่อยังเลือกที่จะทำซ้ำความรุนแรงกับผู้ถูกละเมิดสิทธิมากกว่าผู้ร้ายตัวจริงที่เป็นคนกระทำการละเมิดสิทธิผู้อื่น


ก่อนจะส่งต่อภาพเปลือยหรือวาบหวิวของเรานั้น เราจะ…...

  1. ต้องมั่นใจก่อนว่าผู้ที่จะได้เห็นหรือครอบครองภาพเป็นบุคคลที่ไว้วางใจได้จริงๆ หากจะส่งต่อควรประเมินก่อนว่า ผู้รับไว้ใจได้ไหม? ไว้ใจผู้รับได้มากแค่ไหน? คุณและเขามีโอกาสที่จะขาดการติดต่อหรือไม่ได้เจอกันอีกหรือไม่?

  2. ต้องตั้งค่าป้องกันการถูกเจาะระบบ (Hacking) เบื้องต้น เพื่อไม่ให้รูปที่เก็บไว้ถูกเผยแพร่ไปสู่โลกออนไลน์โดยไม่ได้ยินยอม

It Is Not Your Fault When Your Nudes Leak มันไม่ใช่ความผิดของคุณหากภาพเปลือยของคุณหลุดไป

หากภาพเปลือยของคุณหลุดออกไปสู่สาธารณะโดยที่คุณไม่ได้ยินยอม พึงรู้ไว้ว่ามันไม่ใช่ความผิดของคุณ ทุกคนมีสิทธิที่จะถ่ายภาพตนเองในแบบที่ต้องการ ผู้ที่กระทำความผิดที่แท้จริงและต้องรับผิดชอบต่อการละเมิดสิทธิผู้อื่นคือผู้ที่ถือวิสาสะเผยแพร่ภาพส่วนตัวผู้อื่นโดยปราศจากความยินยอมของเจ้าของภาพ การกระทำดังกล่าวเป็นการละเมิดสิทธิและข้อมูลส่วนบุคคล (Violation of personal and privacy rights) การคุกคามทางเพศทางไซเบอร์ (Cyber Sexual Harassment) การทำให้เป็นวัตถุทางเพศ (Sexually Objectification) และยังเป็นการลดทอนคุณค่าความเป็นมนุษย์ของผู้ถูกละเมิด (Dehumanization)


แต่สังคมมักจะมองเจ้าของภาพเป็นผู้กระทำผิดในทันที.....

ค่านิยมภายใต้ปิตาธิปไตยและวัฒนธรรมการข่มขืนทำให้สังคมมองข้ามความผิดของผู้ที่ละเมิดสิทธิและความเป็นส่วนตัวของผู้อื่น สังคมมักจะกล่าวโทษผู้ถูกกระทำ ถูกลดทอดคุณค่า ถูกตีตรา และถูกประจานพฤติกรรมทางเพศ (slut-shaming) ในขณะที่ผู้กระทำผิดซึ่งก็คือผู้ถือวิสาสะเผยแพร่ภาพของผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมนั้นกลับลอยตัวไม่ต้องรับผิดชอบต่อผู้เสียหายได้ด้วยการอาศัยช่องว่างในกระบวนการยุติธรรมของไทยที่มีกฏหมายที่ปราศจากความเข้าใจในเรื่องการคุกคามทางเพศที่ซับซ้อนและไม่ครอบคลุม กระบวนการคุ้มครองผู้ถูกคุกคามทางเพศนั้นหละหลวม ทำให้ผู้ถูกกระทำที่แม้จะสามารถใช้สิทธิในการเข้าสู่กระบวนการยุติธรรมได้ด้วยการฟ้องหมิ่นประมาทและพรบคอมยังคงถูกกระทำซำ้ความรุนแรง กฎหมายไทยควรต้องมีการบัญญัติโทษความผิดกรณีการกลั่นแกล้งบนโลกออนไลน์ (Cyber Bullying) และการล่วงละเมิดทางเพศบนโลกออนไลน์ (Cyber Sexual Harassment) ที่ชัดเจน


Actions You Can Take แล้วเราทำอะไรได้บ้าง?

  • ไม่ดูภาพเปลือยของคนที่ไม่ยินยอมหรืออนุญาตให้เข้าถึงภาพนั้น

  • แม้จะได้รับการยินยอมในการครอบครองภาพเปลือยของผู้อื่น หากเจ้าของภาพไม่อนุญาต ผู้ครอบครองก็ไม่มีสิทธิที่จะเผยแพร่หรือส่งต่อ

  • ลบรูปเปลือยของคนที่ไม่ได้มีปฎิสัมพันธ์กันแล้วทิ้งทั้งหมด

เราทุกคนย่อมรู้เท่าทันถึงผลที่ตามมาของการเผยแพร่ภาพหลุดอนาจารผู้อื่น การแอบเข้าถึงภาพส่วนตัวของผู้อื่นและส่งต่อโดยไม่ได้รับการยินยอมสามารถสร้างความเสื่อมเสียจนกระทั้งทำลายชีวิตของเจ้าของภาพได้เลย


สังคมควรเห็นว่าการกระทำนี้คือความรุนแรง และต้องไม่กล่าวโทษผู้เสียหายที่ไม่ได้ต้องการให้ภาพหลุดและได้รับผลกระทบความรุนแรงทางจิตใจ โดยพื้นฐานของความประพฤติที่ชอบธรรม เราจำเป็นต้องเคารพตัวเองและคนอื่นด้วยการคำนึงถึงผลที่จะตามมาของการกระทำเราเอง หากว่ามันจะส่งผลกระทบต่อชีวิตความเป็นอยู่และสภาวะทางจิตใจของคนอื่น


การไม่เป็นภัยต่อผู้อื่นคือความรับผิดชอบร่วมของคนในสังคม







13 views0 comments